عمومی

این مستمری، درد فقرا را بیشتر می‌کند!

بر اساس این اطلاعیه مستمری افراد تحت پوشش دو سازمان بهزیستی و هیئت امداد 20 درصد افزایش یافته است. وقتی می گوییم افراد تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی، منظور روستاهایی است که اگر این حمایت ها انجام نمی شد، جان آنها به خطر می افتاد.

مفهوم دیگر این است که بسیاری از این افراد طبق قوانین جاری کشور فقیر هستند و باید با پرداخت مستمری ماهانه توسط دولت پرداخت شود. پیشنهادهایی برای حقوق بازنشستگان و افزایش آن نیز با دولت مطرح می شود که هر ساله در لایحه بودجه مطرح و در نهایت در مجلس بررسی و تصمیم گیری می شود. اما مهم این است که وقتی ما بودجه داریم، و در همان بودجه، متوجه شده ایم که برخی از افراد هستند که نیاز به حمایت دائمی دارند، یعنی تحت پوشش حداقل آژانس حمایتی، یعنی ما آنها را فراموش نکرده ایم. تا اینجا ما می گوییم خدایا شکرت! اما مشکل کجاست؟

با در نظر گرفتن وضعیت اسفبار این خانواده ها، تأثیر کووید-19، افزایش تورم و افزایش قیمت ها، شاهد افزایش 20 درصدی مستمری ها هستیم که به این معنی است که 20 درصد آسیب های روحی فقرا را عمیق تر می کند و آنها را بیشتر متحمل می کند. فرض کنید یک خانواده معلول، یک نفر، 350 هزار تومان، الان 420 هزار تومان و یک خانواده 5 نفره حدود 1 میلیون تومان دریافت کردند.

اگر حداقل دستمزد کارمندان دولت و همان مستمری هایی که الان پرداخت می شود را مبنای خود قرار دهیم، باید بگوییم که خانواده فرد به همان مسکن نیاز دارد و همان آب، برق، گاز و سایر خدمات را پرداخت می کند. اما اگر واقعاً وضعیت این افراد را در نظر بگیریم، این افزایش 20 درصدی به این معناست که این افراد به دلیل افزایش هزینه ها و تورم هیچ کمکی دریافت نمی کنند. مقامات گفتند که این افراد سزاوار توجه بیشتری هستند. اما افزایش مستمری برای این خانواده ها منطقی است که بدانیم شرایط آنها بسیار بدتر از قبل است و هزینه آن بسیار بیشتر است، اما ما همچنان در تصمیم خود حداقل افزایش را می گیریم. حتی در مورد کارگران، اینکه آیا افزایش 57 درصدی در این مورد درست است یا نه، من قضاوت نمی کنم، اما بحث این است که سمت اشتغال کجاست، ما 57 درصد رشد کرده ایم، اینجا که می دانیم دیگری وجود ندارد. احتمال، ما 20 درصد رشد کرده ایم! منطق سیاست‌گذاری، بودجه‌بندی و تصمیم‌گیری در حوزه تأمین اجتماعی، حداقل آن‌گونه که جامعه حرفه‌ای یا خود مردم و علاقه‌مندان به موضوع آن را پذیرفته است، چیست؟

بنابراین، با چنین تصمیمی، در سال 1401، به نظر می رسد که اوضاع برای خانواده بسیار بدتر می شود. من در مورد خانواده های تحت پوشش کمیسیون امداد و بهزیستی و افراد دارای معلولیتی که با همان ترازوی حقوق می گیرند، نگرانی دارم. آیا هزینه یک معلول واقعا بیش از 350000 مانا در ماه است و افزایش 20% بیشتر از 420000 manman است؟ ! وقتی به این ترتیب برنامه ریزی می کنیم، چگونه می توانیم انتظار مجوز و انصراف داشته باشیم؟

البته می توان گفت که ما شاهد کمک های دیگری در زمینه اشتغال و مسکن هستیم. چند نفر می توانند از این تسهیلات بهره مند شوند؟ بنابراین فکر می کنم در این نوع بودجه دغدغه های ما در همه زمینه های معیشتی مردم از جمله معیشت خانواده های فقیر که به نظر من به عنوان یک مددکار اجتماعی جایز نیست، در نظر گرفته نشده است. حقوق آنها در بودجه نادیده گرفته شود.

* رئیس انجمن مددکاری ایران

دکمه بازگشت به بالا