عمومی

ثریا قاسمی و حسرتی که بر دلش مانده

او دختری با صدای خوب و آهنگسازی خوب است، وقتی آهنگسازی او را در مدرسه می خوانند، همکلاسی هایش او را تشویق می کنند. دختران مدرسه ای نمی دانستند که همکلاسی آنها یکی از هنرمندان برجسته ایران خواهد شد.

به گزارش patc، در حالی که در برخی سایت ها و تقویم ها ثریا قاسمی در 28 آذر در شهر رشت به دنیا آمد، 25 آذر در تهران به دنیا آمد.

در زیر بخش هایی از مصاحبه این هنرمند با محمد رسول صادقی که در ماهنامه پارس 1395 منتشر شده است را مشاهده می کنید.

ثریا قاسمی در سقاباشی بازارچه، خیابان ایران، حوالی میدان ژاله، در خانه ای قدیمی و بزرگ به دنیا آمد.

او تنها فرزند حمیدا خیرآبادی و حسین ملاقاسم است که ازدواجشان دیری نپایید و پس از مدتی به جدایی ختم شد.

نام اصلی او مولود است و تا چهار سالگی با پدر و مادر و مادربزرگ و خانواده عمویش در خانه قدیمی زندگی می کرد.

در چهار سالگی مادرش از طریق یکی از دوستانش او را با تئاتر آشنا کرد و این مقدمه آغازی برای ورود او و دخترش به دنیای هنر بود.

ثریا قاسمی و حسرت های به جا مانده در دلش

او در کودکی اغلب آخر هفته ها با مادرش به تئاتر می رفت، قبل از ورود به مدرسه با این هنر آشنا می شد، اما اولین حضورش در صحنه هنری به دوران جوانی اش برمی گردد.

قبل از آن هیچ کس نمی گفت که صدای خوبی دارد، اما می دید که وقتی آهنگ را در زنگ آهنگ می خواند بچه ها او را تشویق می کردند. خوب نوشته شده و خوب خوانده شده است.

دبیرستان را در مدرسه شاهخت در خیابان شاه آباد گذراند و در آنجا با گیتی پاشایی همکلاسی بود. دختری که صدای خوبی هم دارد بعدها به یک خواننده معروف تبدیل شد.

در 20 سالگی وارد رادیو ارتش شد و کار خود را با محمد نوری، تازه کار دنیای هنر آغاز کرد. او در برنامه هفتگی خود در رادیو نامه ای از یک سرباز به مادرش خواند. سرگرد حسینی مدیر رادیو ارتش نمایشنامه های کوتاهی نوشت که در آن ترانه های محمد نوری هر دو هفته یکبار به مدت 30 دقیقه پخش می شد.

در بیست سالگی مادرش حمیده خیرآبادی و فهیمه راستکار از تئاتر به عرصه دوبله آمدند و به ژاله علو پیوستند، مهین دیهیم هنرمندانی چون توران مهرزاد با هم کار کردند.

این دختر جوان این فرصت را داشت که از هر یک از آنها چیزی بیاموزد.

ثریا قاسمی و حسرت های به جا مانده در دلش

«بارون ها، کفش هایتان را زیر تخته بگذارید»… تفسیر این جمله اولین تماس او با روایت سینمایی بود. برای فرستادن همین جمله یک هفته در اتاق دوبله نشست و تماشا کرد. اولین فیلم او توسط هوشنگ لطیف پور دوبله شد.

حضور او در رادیو و صداپیشگی تا اواسط دهه 40 ادامه داشت تا اینکه در سریال «پیوند» به کارگردانی نصرت کریمی اولین حضور تلویزیونی او به عنوان بازیگر میانی بود. گفته می شود این اثر اولین سریال با داستانی جذاب در ایران است.

او پس از کار در رادیو بسیار مشتاق بود تا در زمینه های هنری دیگر نیز تلاش کند. این کارگردانی است که پس از آن که محمد حفاظی، صدابردار رادیویی که یکی از اعضای گروه «پازارگاد» به کارگردانی حمید تشکریان بود، از او خواست به او اطلاع دهد که آیا تشکریان برای این نمایش نیاز به بازیگر دارد یا خیر. او به چیزی دست یافت که به یکی از اسطوره های تئاتر ایران تبدیل شد.

شرکت در نمایشنامه «آندورا» تساریانیان و «آنتیگونه» رکن الدین خسروی از دیگر فعالیت های مهم او در دهه 40 بود. اما داستان به همین جا ختم نمی شود. او در اولین ساخته ناصر تقوایی «آرامش در یکی از دیگران» شرکت کرد و اولین بازی خود را در سینما تجربه کرد.

فیلمی که به دور از فیلم های تجاری آن دوره یکی از آثار مهم سینمای موج نو محسوب می شود. در مقایسه با فیلم های معمولی آن دوره، این فیلم نگاه متفاوتی به شخصیت های زن دارد.

ثریا قاسمی و حسرت های به جا مانده در دلش

دهه 1940 برای او دوره مهمی بود، هم از نظر تجربه هنری و هم در آموزش. او در این مدت چندین ساعت با حمید تشکریان تمرین کرد و شاهد همکاری او با بازیگرانی چون محمدعلی کشاورز، جمیله شیخی، سعید پورصمیمی و… بود. بسیاری از هنرمندان کارکشته در رادیو کار کرده اند و دیدن تجربیات آنها برای او به عنوان یک دختر جوان بسیار ارزشمند بوده است.

تماشای اجراهای صحنه‌ای در تالار 25 شهریور یا انجمن ایران و آمریکا و خواندن کتاب‌های بی‌شماری پاسخی بود به اشتیاق بی‌پایان او برای یادگیری و آغاز هجوم بازیگر زن به دنیای هنر. البته فیلم های فارسی معمولی آن دوره چندان تیپیکال نبودند. به همین دلیل بیشتر فعالیت های او روی صدا و سیما و دوبله است.

وقفه پس از انقلاب در تولیدات هنری، او را مانند بسیاری از همدوره‌هایش از سال‌های طلایی حرفه‌اش محروم کرد و تا زمانی که همه چیز سر جای خودش قرار گرفت، چشمانش را باز کرد و دید که باید نقش مادر بزرگ. وی در توضیح این حادثه گفت: در سینما و تلویزیون پیر شدم…

درست مثل قبل از انقلاب در سریال‌هایی مثل پیوند و تلخ و شیرین، در دوران پس از انقلاب هم در سریال‌های در پناه تو، در قلب من، روشن‌تر بازی می‌کرد. از سکوت، «شب دهم»، «صاحبدلان» و … فراموش نشدنی.

او اولین حضور خود در سینما را در فیلم های «تلفون» و «آرامش در دیگران» به تهیه کنندگی ناصر تقوایی انجام داد و در اواخر دهه هفتاد به سینما بازگشت. بازی او در «مجسمه»، «خدمتکار شیرین»، «شام آخر»، «بلندی های پستچی»، «مالار» و… و دیگر فیلم ها همیشه در خاطره مخاطبان بعدی باقی مانده است.

اما آخرین حضور این بازیگر در تئاتر به نمایش «در مصر برف نمی‌بارد» دکتر علی رفیر برمی‌گردد که در بیست و یکمین جشنواره تئاتر سحر به روی صحنه رفت، اما او به مدت یک سال در اجراهای عمومی ظاهر شد. .

ثریا قاسمی روحیه خودش را دارد. او تمایل زیادی به مصاحبه رسانه ای یا حضور در برنامه های تلویزیونی نشان نداده است. پس از مرگ همکار هنرمندش، او حاضر نشد چیز بیشتری بگوید و فکر می کرد مردم تا زنده هستند باید قدر یکدیگر را بدانند.

او اگرچه با مهم‌ترین کارگردانان تئاتر، سینما و تلویزیون کار کرده است، اما به گفته خودش، از همکاری با بهرام بیضایی و رخشان بنی اعتماد نیز لذت می‌برد که فرصتی از دست رفته بود.

ثریا قاسمی و حسرت های به جا مانده در دلش

به همراه مادرش حمیده خیرآبادی و دخترش بنفشه

انتهای پیام

دکمه بازگشت به بالا