عمومی

لیک اگر «ایران» نگوید لال بادا این زبان

فارسی حلقه اتصال همه اقوام ایرانی با تنوع زبان ها و گویش ها است. شکی نیست که همه ملیت های ایرانی در رشد و شکوه این فرهنگ و زبان سهیم بوده اند. زبان ملی تنها نماد وحدت جامعه فارسی زبان و عامل پیوند مردم و سرزمین ایران است. نفرت رسانه ها همیشه در حسرت تفرقه و از هم گسیختگی و گذاشتن برچسب «فارسی ستیز» و بیراهه رفتن به هاون می خورد، سربلندی بزرگ ترین فارسی نویس و شاعر پارسی گوی آذربایجان را می دانند.

قطران تبریزی، نظامی گنجه ای، خاقانی شروانی تا محمدحسین شهریار و حسین منزوی و هزاران نویسنده و شاعری که زبان فرهنگی و میهنی و ملی شان فارسی است و هرگز به زبان مادری خود سخنی نگفته اند. از درگیری قومی

به قول حکیم نظامی: «تمام دنیا تن است ایران دل/ زین قیاس های خجالتی نیست»
زبان فارسی همواره رابط ذهن، ذهن و قلب ایرانیان و عامل پیوند عاطفی ایرانیان و دوستان غیر ایرانی بوده و خواهد بود.

خاطره زنده محمدحسین شهریار در بسیاری از اشعار این پیوند را ایجاد می کند؛ «زبان ترکی ما بسیار گرانبهاست، زبان مادری ما / اگر «ایران» زبان لعل بادا نباشد»

* مدیر عامل موسسه میراث مکتوب

دکمه بازگشت به بالا