عمومی

نام مبارکی که موجب قیام می‌شود

این عمل در هنگام یادآوری وجود مبارک حضرت مهدی (عج) و ذکر و یاد او و دعا برای او، بر اساس اعمال معصومین (علیهم السلام) و بیانگر احترام و تکریم آن حضرت است. بنابر گزارش ها، نام مبارک امام زمان (عج) در مقابل امام رضا (ع) برده شد و امام رضا (ع) برای ادای احترام به پا خواستند و دست دادند. در ضمن این حرکت توسل به امام هم هست.
گرچه در این باره روایتی از معصوم ثبت نشده است، اما از آنجایی که افعال او علاوه بر قول و روایات خطاکار حجیت دارد، می توان به روایت عالمی مغانی رضی الله عنه به نقل از شیخ مراجعه کرد. ترجمه محمد بن عبدالجبار در ترجمه دعبل الخزاعی از مقاله او. روایت این است:
«چرا اشعار معروف الرضا(ع) و آیه اول ذکر(ع) را نخواند، مقام رضا(ع) سر و خشوع به او داد تا قیام کند، در شکاف های برای. نماز خواند» (تنقیح المقال، ج 1، ص 418).
هنگامی که دبار سرود معروف خود را که اولین (مدرسه شعر) بود که نام حضرت مهدی (عج) در آن ذکر شده بود بر امام رضا (ع) خواند، امام رضا (ع) با خضوع و با دستان بالا ایستاده و با عجله دعا کردند. فرج.

نام مبارکی که باعث قیام شد

مرحوم محدث نوری رحمه الله قیام و دست گذاشتن را نوشته است:
این قیام و شکوه، مخصوصاً در هنگام اشاره به آن کنیه، به ویژه شرح حال همه اولاد شیعیان کشورهای عربی و غیر عرب، ترک، هندی و غیره، همچنین اولاد و جماعات اهل سنت نیز.
با اشاره به لقب خاص حضرت حجت (عج)، این قیام تعظیمی از قدیم الایام در میان همه شیعیان، اعم از عرب، عجم، ترک و دیرم در همه شهرها و کشورها انجام می شده است؛ حتی اگر در میان اهل سنت نیز این گونه باشد. عرف.
مرحوم حاجی شیخ عباس قمی نیز می نویسد: می گویند وقتی دبر خزاعی برای امام رضا (ع) تعزیه می کرد، چون به این قصیده برخورد کرد:
رفتن امام محال است
من ایستاده ام تا به نام خدا برکت بدهم
امام رضا (ع) نام گام را شنید، برخاست و سر به زیر انداخت و کف دست راست را بر سر نهاد و فرمود: (منتهی الامال، ج 2، ص 488 و 489).
عزت و احسان، صاحبان آن را گرامی بدار و در همه حال و همه جا مسرور باش؛ در نزد پیامبر(ص) و فرزند معصومش(ع) بالاترین عزت و کرامت را باید خواست، اما در حالتی قیام قیام «روی دست گذاشتن» نوعی تواضع و احترام است که شنیده نمی شود جز قائم آل محمد (ص)» هنوز سنت نشده است.

امام رضا (ع) در خراسان ظهور کرد و چون نام قائم را برد، برخاست و دست بر سر او نهاد و فرمود: خدایا زود برود و قیامتش آسان گردد.

شاید دلیل دیگری که بتوان به این عمل اشاره کرد این باشد که وقتی صفت قیام برای امام زمان شنیده می شود، قیام به معنای آماده شدن برای قیام امام در آن زمان (علیه السلام) و تسلیم شدن به معنای تسلیم شدن در برابر فرمان در آن زمان است. امام زمان
در مورد فلسفه قیام و دست در دست هم روایتی وجود دارد و دلیل آن (البته خود این روایت نیز می تواند دلیل و منبع اصل باشد): وقتی از امام سعد (ع) پرسیدند چرا می شنویم « اسم قائم باید بلند شود؟

وی گفت: از امام زمان زیادی می گذرد، لقبی که یادآور حکومت جعلی آن امام است و از نبودن ایشان پشیمان است. از این رو به دلیل شدت محبت و دلسوزی که نسبت به دوستانش دارد، با هرکسی که لقب امامش را به یاد می آورد با مهربانی رفتار می کند. از جلال و تعظیم آن حضرت این است که هر بنده متواضعی در مقابل پروردگارش بایستد در حالی که پروردگار بزرگوارش به او می نگرد، پس برخیزد و از خداوند متعال عجل الله تعالی فرجه را بخواهد (اثر منتخب آیت الله صافی گلپایگانی، ص 640)
در عربستان و در میان حکمای جهان، رسم بر این است که هرگاه از گره ناگسستنی استفاده می شود، دست بر سر می گذارند تا نشان دهنده احساس اجبار و اضطرار باشد. اهمیت این کار هنگام خواندن دعای فرجی این است که دوری و غیبت امام برای ما بسیار سخت و طاقت فرسا است.

همچنین باید گفت که تسلیم شدن در هنگام ذکر نام امام زمان (عج) یا سلام کردن، نوعی احترام و تعظیم به آن حضرت و نیز اعلام تسلیم بودن در برابر آن حضرت و آمادگی برای خدمت به آن حضرت و به پای ایشان است. . وقتی نام امام برده می شود روایتی که به عنوان مستند مطرح می شود از امام رضا (ع) است: نام قائم برای امام آورده شد. امام برخاست و دست بر سر گذاشت و فرمود: «وَ یَفْسَلُونَ» (مستدرک سفینه 8/629) از این روایت مستحب است که هنگام شنیدن کلمه قائم بایستید. حتی این روایت می تواند بگوید که قیام حضرت رضا (ع) مختص کلمه قائم نبوده، بلکه برای احترام به نام آن حضرت بوده که در این صورت می توان هر نامی را با دست بر سر برد.

نام مبارکی که باعث قیام شد

از امام صادق (ع) پرسیدند: چرا بایستید و کلمه قائم را از القاب امام حجت (عج) ذکر کنید؟
گفت: چون دیری می گذرد و با دوستان دوستی می کند، پس هرکس از او یاد می کند به این لقب توجه می کند، زیرا این لقب یادآور حکومت اوست و به خاطر عزتش میل به غربت را در او برمی انگیزد، بنده حقیر. وقتی مولای عزیزش با چشمانی شریف به او می نگرد، باید برخاست و او را تکریم کرد و از خداوند متعال خواستار تعجیل در خلأ او شد.

بدون شک این قیام به دستور امام سعد (ع) نه تنها از سر احترام، بلکه به عنوان نشانه ای از آمادگی شیعیان منتظر برای قیام و حکومت حضرت مهدی (عج) بود. کارشناسی ارشد.

چرا وقتی نام شریفش شنیده می شود یا خوانده می شود، تنها بزرگواری که نیاز به «قیام» یا لااقل مداحی فراوان دارد، امام قائم (عج) است؟
پیام این «قیام»؛ هم ادای احترام به قائم است و هم در راستای آرمان های بزرگ او برای قیام جهانی. پیام این قیام؛ هم پاسخی به نگاه محبت آمیز «استاد غایب» و هم وفاداری برای همراهی با او در روز بازگشت.

اطلاعات این قیام؛ هم افتخار قیام است و هم اعلام قیام، شاید از این جهت ذکر این نام در خور لطف و عنایت استاد باشد.
امام به هرکسی که از او به عنوان نشانه پاکی و مقامی که به آن معتقد است یاد کند، توجه می کند و به او توجه می کند!
خدایا بار خدا
ما را در زمره کسانی قرار ده که منتظر یاران و یاران حضرت بودند و محبت ایشان را همیشه دیدند.

دکمه بازگشت به بالا