۱۰ نکته طلایی ستایش فارسی دهم تجربی و فنی حرفه ای | راهنمای جامع امتحانی

بیت اول: به نام کردگارِ هفت افلاک / که پیدا کرد آدم از کفی خاک

معنی روان: سخنم را به نام خداوندی آغاز می کنم که آفریننده آسمان ها و زمین است و انسان را از مشتی خاک آفرید.

قلمرو زبانی: کردگار به معنای آفریننده، افلاک جمع فلک به معنای آسمان ها، پیدا کردن به معنای پدید آوردن و خلق کردن. فعل آغاز می کنم به قرینه معنوی حذف شده است.

قلمرو ادبی: واج آرایی تکرار حرف ک، تلمیح اشاره به داستان آفرینش حضرت آدم از خاک، کنایه کردگار هفت افلاک کنایه از خداوند قادر متعال، مجاز کفی خاک مجاز از کم بودن و ناچیز بودن ماده اولیه آفرینش.

قلمرو فکری: اشاره به توحید و قدرت خداوند در آفرینش جهان و انسان و تأکید بر لزوم شروع هر کاری با نام و یاد او.

بیت دوم: الهی، فضلِ خود را یارِ ما کن / ز رحمت، یک نظر در کارِ ما کن

معنی روان: خدایا، بخشش و کرامت خود را پشتیبان و یاور ما قرار بده و از روی لطف و مهربانی ات به امور ما توجه و عنایت فرما.

قلمرو زبانی: الهی به معنای خدایا (منادا)، فضل به معنای بخشش و نیکویی، رحمت به معنای مهربانی و بخشایندگی.

قلمرو ادبی: جناس ناقص اختلافی بین کلمات یار و کار، مراعات نظیر بین فضل و رحمت، کنایه یک نظر در کار ما کن کنایه از توجه و عنایت ویژه.

قلمرو فکری: درخواست بنده از پروردگار برای دریافت فضل، رحمت و توجه او به امور زندگی، که نشان دهنده نیاز انسان به یاری الهی است.

بیت سوم: تویی رزاقِ هر پیدا و پنهان / تویی خلّاق هر دانا و نادان

معنی روان: ای خدا، تو روزی دهنده همه موجودات آشکار و پنهانی و آفریننده تمام دانایان و نادانان هستی.

قلمرو زبانی: رزاق به معنای روزی دهنده بسیار، خلاق به معنای آفریننده بسیار.

قلمرو ادبی: تکرار کلمه تویی در ابتدای هر دو مصراع برای تأکید بر یگانگی خداوند، تضاد بین پیدا و پنهان و دانا و نادان، مراعات نظیر بین رزاق و خلاق، تلمیح اشاره به آیات قرآنی درباره رزاقیت و خالقیت.

قلمرو فکری: تأکید بر صفات رزاقیت و خالقیت بی کران خداوند که شامل همه موجودات و انسان ها با هر ویژگی می شود.

بیت چهارم: زهی گویا ز تو کام و زبانم / تویی هم آشکارا هم نهانم

معنی روان: خوشا به حال من که کام و زبانم به یاری و اراده تو سخن می گوید و تو هم در ظاهر و هم در باطن وجود من هستی و بر همه چیز آگاهی.

قلمرو زبانی: زهی شبه جمله تعجب و تحسین به معنای خوشا و آفرین، گویا به معنای قادر به سخن گفتن، کام به معنای سقف دهان.

قلمرو ادبی: مراعات نظیر بین کام، زبان و گویا، تضاد بین آشکارا و نهان، مجاز کام و زبان مجاز از کل وجود و قدرت تکلم انسان.

قلمرو فکری: شکرگزاری از خداوند برای نعمت سخن گفتن و اقرار به حضور همه جانبه او در ظاهر و باطن هستی انسان.

بیت پنجم: چو در وقت بهار آیی پدیدار / حقیقت، پرده برداری ز رخسار

معنی روان: هنگامی که در فصل بهار تجلی پیدا می کنی، گویی پرده از چهره زیبای حقیقت وجود خودت برمی داری و خود را آشکار می کنی.

قلمرو زبانی: چو به معنای وقتی که، پدیدار به معنای آشکار و نمایان، حقیقت به معنای ذات و جوهر الهی، رخسار به معنای چهره.

قلمرو ادبی: تشخیص نسبت دادن ویژگی های انسانی به بهار و حقیقت، کنایه پرده برداشتن ز رخسار کنایه از آشکار شدن و تجلی یافتن.

قلمرو فکری: اشاره به تجلی خداوند در طبیعت، به ویژه در فصل بهار، و اینکه زیبایی های طبیعت نشانه ای از حقیقت الهی هستند.

بیت ششم: فروغِ رویت اندازی سویِ خاک / عجایب نقش ها سازی سوی خاک

معنی روان: وقتی نور چهره و پرتو قدرت خود را بر خاک می تابانی، نقش های عجیب و شگفت انگیزی مانند انواع گل ها و گیاهان بر روی زمین ایجاد می کنی.

قلمرو زبانی: فروغ به معنای روشنایی و پرتو، رویت به معنای روی تو و جلوه خداوند، عجایب جمع عجیبه به معنای چیزهای شگفت انگیز.

قلمرو ادبی: استعاره فروغ رویت استعاره از پرتو قدرت و رحمت الهی، تکرار کلمه خاک برای تأکید بر توجه به پدیده های زمین.

قلمرو فکری: اشاره به قدرت خلاقه خداوند و تجلی فیض او در آفرینش پدیده های گوناگون و زیبا بر روی زمین.

بیت هفتم: گل از شوقِ تو خندان در بهارست / از آنَش رنگ هایِ بی شمار است

معنی روان: گل به دلیل اشتیاق و عشق به تو در فصل بهار شکوفا و خندان است و به همین علت است که رنگ های بی شماری دارد.

قلمرو زبانی: شوق به معنای اشتیاق و عشق، خندان به معنای شکوفا و شاداب، از آنَش ترکیب از آنِ آن است که ش در آن به گل برمی گردد.

قلمرو ادبی: تشخیص خندان بودن و شوق داشتن ویژگی های انسانی است که به گل نسبت داده شده، حسن تعلیل ارائه دلیلی شاعرانه برای خندان بودن گل.

قلمرو فکری: بیانگر عشق و اشتیاق موجودات عالم به خداوند است و جلوه های زیبایی طبیعت را ناشی از این عشق الهی می داند.

بیت هشتم: هر آن وصفی که گویم، بیش از آنی / یقین دانم که بیشک جانِ جانی

معنی روان: هر ستایشی که درباره تو بگویم، تو فراتر و والاتر از آن هستی. من یقین دارم که بی شک تو اصل و جوهر تمام هستی ها هستی.

قلمرو زبانی: وصف به معنای توصیف و ستایش، یقین دانم به معنای مطمئنم، بیشک به معنای بدون شک، جان جانی به معنای اصل و اساس هستی.

قلمرو ادبی: جناس ناقص اختلافی بین کلمات آن و جان، تکرار کلمه جان در ترکیب جان جانی برای تأکید بر اهمیت مفهوم جان.

قلمرو فکری: اشاره به توصیف ناپذیری خداوند و برتری او از هر وصف و تعریفی و معرفی او به عنوان اصل و ریشه تمام هستی.

بیت نهم: نمی دانم، نمی دانم، الهی / تو دانی و تو دانی، آن چه خواهی

معنی روان: خدایا، من هیچ چیز نمی دانم و به نادانی خود اقرار می کنم. تنها تویی که می دانی و از خواست و اراده خود آگاهی کامل داری.

قلمرو زبانی: الهی به معنای خدایا.

قلمرو ادبی: تکرار عبارات نمی دانم و تو دانی برای تأکید بر نادانی انسان در برابر علم مطلق خداوند، تضاد بین نمی دانم و تو دانی.

قلمرو فکری: اقرار انسان به نادانی و جهل خود در برابر علم مطلق و اراده لایزال الهی و سرشار از تواضع و فروتنی در برابر قدرت خداوند.

توجه مهم: بسیاری از دانش آموزان تجربی اشتباهاً گمان می کنند که درس ادبیات نیازی به مطالعه دقیق ندارد. اما این درس می تواند به راحتی معدل نهایی شما را تحت تأثیر قرار دهد. مطالعه هوشمندانه ستایش، سرمایه گذاری مستقیم برای آینده تحصیلی شماست.

مطالب پرطرفدار سایت:

• ۱۰ نکته طلایی فارسی یازدهم | راهنمای موفقیت در امتحانات
• راهنمای خرید قهوه ساز برقی به همراه ۶ نکته طلایی قبل از خرید
• رزرو تور های تابستانی با تخفیف ویژه در ندابال آسمان فقط تا آخر این ماه
• فروش ویژه تشک خوشخواب و طبی در کالای خواب رویان